مهارت مقابله با توهین

ایگوی ترس!

ایگوی ترس!

   کالبد فیزیکی ما به خاطر تربیت غلط از سوی جامعه و والدین، از همان سنین ابتدایی با ایگوی ترس توسعه می یابد.
ترس، یکی از رایج ترین و شایع ترین ایگوها در همه جوامع انسانی می باشد. از دیرباز در ذهن همه انسان ها و در حافظه ی اصلی آن ها انبار شده است. در تمام سنین حضور پررنگی دارد، هرچند نوع ترس در سنین مختلف می تواند تفاوت داشته باشد. در کودکی ترس از بی کسی است و تنهایی.
در جوانی ترس نداشتن و ترس به دست نیاوردن است و در پیری ترس از دست دادن و ترس مرگ.
این ایگو در ناخوداگاه انسان ها حضور بسیار فعالی دارد و در جهان بیرونی نیز نمود ترس بسیار پر رنگ است.

    ایگوی ترس، مانع عمل درست و مناسب و به موقع می شود. ترس ها فرصت های مناسب انسان را از او می گیرد و باعث می شود کاری انجام دهیم که در راستای کار اصلی است، ولی به خاطر ترس آن کار را انجام نمی دهیم و مشابه آن را انجام می دهیم.
ایگوی ترس، باعث می شود ما بسیار محتاط و ملاحظه کارانه رفتار کنیم و کشمکش درونی ما را زیاد کرده و فرصت ها را یکی بعد از دیگری از ما می گیرد.
ایگوی نا امیدی و ایگوی غرور در بسیاری مواقع در کنار ایگوی ترس مشاهده می شوند.
ایگوی ترس، جزء غرایز پایه کالبد فیزیکی نیست و در برخی افراد این ایگو به ایگوی خشونت تبدیل می شود، یا به عبارتی بهتر تزویج ایگوها در این افراد دیده می شود. یعنی افرادی که ایگوی ترس آن ها به ایگوی خشونت تبدیل شده است.

ترس در قرآن با واژه های مختلفی ذکرگردیده است.
«خوف» و«خشیت» و «وجل» و «رهبت» و «هیبت».
در قرآن ایگوی ترس در بسیاری از پیامبران دیده می شود. جزو ایگوهای قوی و ریشه دار بشری است و به راحتی از بین نمی رود.
در قران صفت «لاتخف» « و لاتحزن» به اولیاء الهی تعلق دارد، یعنی مقامی که در آن فرد نه ایگوی ترس دارد و نه ایگوی غم و اندوه.

انَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلَا هُمْ یحْزَنُونَ(یونس/62) 

آگاه باشید (دوستان و) اولیای خدا، نه ترسی دارند و نه غمگین می‌شوند!

   در روانشناسی گفته می شود که اگر بر ترس های خود غلبه کنیم، احساس آزادی و راحتی خواهیم کرد.
ترس ها، زواید بسیار عمیقی در ناخودآگاه ما دارند و معمولا در خواب و بیداری در کنار ما هستند.
ما بسیاری از فرصت های خود در جهان های درون را به خاطر ترس از دست می دهیم.
ما تصور می کنیم که در جهان بیرونی همانند شیر قوی و پر زور هستیم، ولی وقتی موقعیتی پیش می آید ترسو بودن خود را کاملا حس می کنیم. ترس در همه زوایای وجود ما رخنه کرده است.

   ببینید در طی 24 ساعت گذشته در چه مواقعی ایگوی ترس همراه شما بوده است.
ببینید از چه چیزهایی ترسیده اید؟
ببینید ترس شما ریشه اقتصادی دارد یا ترسی روانی است و ریشه در ناخوداگاه شما دارد؟
ترس ها را باید یادداشت کنید و نوع آن ها را مشخص نمایید. در برخی اوقات ما از عناصری همانند آب یا آتش به طور ناخوداگاه می ترسیم.
در برخی اوقات از حیواناتی همانند سگ یا گرگ می ترسیم.
در برخی اوقات از مکان هایی سربسته و تاریک می ترسیم.
در برخی اوقات از برخی شغل ها و انجام برخی کارها می ترسیم.
در برخی اوقات از نامادری یا ناپدری می ترسیم و در برخی اوقات ما از ارتفاع می ترسیم.
ترس از مرگ و نابودی نیز، یکی از ترس های بزرگ انسان هاست.
در برخی مواقع نیز ترس از ناشناخته ها می آید. ترس ها چنان با گوشت و پوست ما عجین شده اند که می پنداریم جزء وجودی ما هستند. در حالی که بدون آن ها ما آزاد و رها خواهیم بود و آرامش بیشتری خواهیم داشت.

   هرچند شجاعت لبه دیگری از ایگوی ترس به شمار می رود، اما فقط به وسیله شجاعت و جرات مقابله و رو در رو شدن با ترس، این ایگو را می توان از بین برد. به همین خاطر باید برای غلبه بر این ایگو، از همتای مثبت آن کمک بگیریم. باید با ترس هایمان رو به رو شویم. هنگامی که این مقابله و رو به رویی اتفاق بیفتد، شاهد خواهیم بود که بیشتر ترس ها وجود خارجی ندارند و تنها حالت ذهنی آن ها در ما وجود دارد و اگر با ترس های درونی در رویاها روبه رو شویم، اگر فرار نکنیم و آن ها را لمس کنیم، آن ها به دود سیاهی تبدیل خواهند شد و از بین خواهند رفت.

   ترس هایتان را مشاهده و آن ها را یادداشت کنید.
آن ها می توانند جنبه بیرونی و درونی داشته باشند. ببینید از چه چیزی می ترسید و چه چیزی در پشت این ترس قرار دارد؟
نوع ترس را تعیین کنید. ریشه و خاستگاه آن را در درون و در بیرون جستجو نمایید. باور داشته باشید که بیشتر ترس ها در درون شما وجود دارند، ولی هرگز اتفاق نمی افتند.

(؟)

کانال شفیعی مطهر     https://telegram.me/joinchat/BIdJOjvugFypj0yYYZKetw

چه کنیم تا امواج منفی را جذب نکنیم؟؟

چه کنیم تا امواج منفی را جذب نکنیم؟؟

دنیای اطراف ما پر است از امواج مثبت و منفی

روح ما هر دو نوع موج را از محیط اطراف جذب می کند.

شاید تجربه کرده اید، بعضی روزها صبح خیلی بشاش و شاداب باشید ، اما هنگام ظهر در محل کار احساس بدخلقی و کسلی می کنید.

این بدخلقی در اثر جذب نیروهای منفی از دیگران بوجود آمده است.

⚛چه کنیم تا امواج منفی را جذب نکنیم؟؟⚛

1- تا می توانید از افراد منفی باف، غرغرو و بداخلاق دوری کنید. سعی کنید کاری کنید که در کنار آن ها نباشید و تا جایی که ممکن است آن ها را به محیط اطرافتان راه ندهید.

2

نوحه سرایی! پسندیده یا ناپسند؟!

نوحه سرایی! 

پسندیده یا ناپسند؟!

محمد بن علی بن حسین بن بابویه قمی، معروف به ”شیخ صدوق” در کتاب ”من لایحضره الفقیه" می‌نویسد:
و من الفاظ الرسول صلی الله علیه وسلم: "النیاحة من عمل الجاهلیة"
از فرمایش های پیامبر صلی الله علیه و آله است که نوحه‌ سرایی از اعمال دوران جاهلیت است.

امام حسین (علیه السلام) نیز در شب عاشورا خطاب به حضرت زینب می فرمایند :
در عزای من گریبان پاره نکن، به سر و صورت خود نزن، صدایت را بلند نکن و صبور باش.

قرآن کریم نیز می فرماید :
در هنگام مصیبت صبور باشید و بگویید：
"انا لله و انا الیه راجعون."

الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِیبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّـهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ 

﴿سوره بقره،آیه 156﴾
أُولَئِکَ عَلَیْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ  وَ أُولَـئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ ‏»

(سوره بقره آیه 157)

و شما را آزمایش می‌کنیم با چیزی از قبیل ترس و گرسنگی و نقصان در مال و جان و محصولات و بشارت بده صبرکنندگان را.
آنانی که اگر مصیبتی به آن ها برسد، می‌گویند :
ما از خداییم و به سوی او برمی گردیم. همین گروه‌اند که بر آن ها درود و رحمت از جانب پروردگارشان نازل می‌شود و همین گروه اند که هدایت یافته هستند.

این آیه به طور صریح و آشکار، وظیفه مومنان را در قبال آزمایش های الهی و مصیبت ها مخصوصاً مصیبت از دست دادن عزیزان، بیان می‌فرماید، واضح است که بی‌ صبری و بر سر و سینه زدن، خلاف راه صابران است.

لقمه ی حلال از نظر مولانا

لقمه ی حلال از نظر مولانا

آنچه ما می خوریم در روحیات ما تاثیر دارد، این که روزی ما و لقمه ما چه باشد، بی ارتباط نیست با این که "حال ما" چگونه باشد.
لقمه انسان باید حلال باشد، اما لقمه تنها آن خوراکی نیست که از راه دهان می بلعیم، لقمه هایی هست که ذهن ما و جان ما را تغذیه می کند.

ما روزانه سر سفره های مختلفی برای جسم و روحمان روزی برمی داریم، مهم است که بدانیم روزی  که به جسم و جانمان می رسانیم، حلال است یا حرام؟

مولانا یک عیار برای سنجش حلال یا حرام بودن روزی به ما می دهد:

اگر ما به طور مستمر در  دلمان احساس گرفتگی و تاریکی داریم، جایی  هم سفره شیطان شده ایم، اگرچه بی خبر:

تا تو تاریک و ملول و تیره ای
دان که با دیو لعین همشیره ای

اما نشانه لقمه حلال، چه لقمه غذای جسم باشد و چه خوراک روح و جان ما، آن است که نتیجه اش گرمی و روشنایی و کمال و امید و عشق و محبت نسبت به مردم است.

لقمه ای کآن نور افزود و کمال
آن بود آورده از کسب حلال

علم و حکمت زاید از لقمه حلال
عشق و رقّت آید از لقمه حلال

در مقابل، اگر در دل ما حسد و نفرت و خشم و غفلت از معنویات موج بزند، باید ریشه را در لقمه پیدا کنیم،
یک جایی، لقمه حرامی خورده ایم یا روزی ناپاکی به روح و جان خود داده ایم:

چون ز لقمه تو حسد بینی و دام
جهل و غفلت زاید ،آن را دان حرام

آنچه ما می خوریم، آنچه می نوشیم، آنچه می خوانیم، موسیقیی که گوش می دهیم، برنامه ای که تماشا می کنیم و...همه برای ما "لقمه" هستند، لقمه هایی که فکر ما و نوع نگاه ما به هستی و نوع رفتار ما را شکل می دهند:

لقمه،تخم است و برش ،اندیشه ها
لقمه، بحر و گوهرش اندیشه ها

حلال ترین قوتی که به ما می رسد ، آن است که نتیجه اش عشق به انسان ها و هستی و میل خدمت به خلق و البته میل پرکشیدن به سوی جهان معناست:

زاید از لقمه حلال اندر دهان
میل خدمت، عزم رفتن آن جهان...

مراقب باشیم سر کدام سفره می نشینیم و جان و روحمان را با کدام لقمه سیر می کنیم!

(؟)