
یک مقام محیط زیست ایران میگوید :سرعت برداشت آب از زمین در ایران، سه برابر استاندارد دنیا است.
زهرا جواهریان، مدیرکل توسعه پایدار و اقتصاد سازمان محیط زیست ایران گفته است:
اگر روند فعلی ادامه پیدا کند، روند بیابانی شدن ایران شدت میگیرد.
به گزارش ایسنا در حال حاضر نزدیک به نیمی از دشتهای ایران خشک شدهاند. زهرا جواهریان گفته است که ۲۹۷ دشت از ۶۰۰ دشت ایران خشک شده است.
سال گذشته و پس از "برداشت بیش از حد مجاز از چاه های غیرمجاز" در برخی مناطق بهره برداری از آب ۳۰۰ دشت ایران ممنوع شد.
مدیرکل سازمان محیط زیست ایران گفته :
اگر کشوری ۲۰ درصد از آبهای تجدیدپذیرش را استفاده کند، در شرایط ایمن است، اگر میزان مصرف آبهای تجدیدپذیر به ۴۰ درصد برسد، خطرناک است.
خانم جواهریان گفته ایران اکنون ۸۵ درصد منابع آب تجدیدپذیرش را استفاده میکند.
طبق آمار ملی، مساحت خشکی ایران ۱۶۵ میلیون هکتار است که ۳۲ میلیون هکتار یعنی حدود ۲۰ درصد آن را بیابان پوشانده است.
راههای مقابله با بحران آب
تغییر الگوی کشاورزی، اجازه بازگشت سهم طبیعی آب زمین به سفرههای زیرزمینی و رودخانهها و تالابها، مدیریت منابع آبی و کشت فرازمینی راههایی هستند که مدیرکل دفتر توسعه سازمان محیط زیست برای مقابله با بحران آب پیشنهاد میکند.
به گفته او لازم است کشت محصولاتی که آب کمتری مصرف میکنند، جایگزین محصولاتی شوند که برای تولید آن ها آب بیشتری نیاز است.
خانم جواهریان گفته است: "برخی از محصولاتی که صادر میکنیم، از نظر میزان آب آن به صرفه نیست و ارزش اقتصادی چندانی ندارد؛ ولی در مقابل محصولاتی وارد میکنیم که میتوان آن را با آب کمتری کاشت و به سوددهی بالاتری رسید."
کشت فرازمینی یکی از راههایی است که این مدیرکل سازمان محیط زیست پیشنهاد میکند.
در شیوه کشت فرازمینی کشورها از خاک و آب کشورهای دیگر برای تولید محصولات خود استفاده میکنند.
به گفته خانم جواهریان کشورهایی مثل کره جنوبی، امارات متحده عربی و عربستان سعودی در سودان و قزاقستان زمینهایی را اجاره کردهاند و به کشت محصولاتشان میپردازند.
او استفاده از این شیوه را هم برای ایران که میزان بارندگیاش کمتر از یک سوم میزان بارندگی جهانی است ،مناسب میداند.
میانگین جهانی بارش سالانه در جهان ۸۰۰ میلیمتر است، اما در ایران این رقم ۲۲۰ میلیمتر است.
برنامه توسعه سازمان ملل متحد از سال ۲۰۰۳ در همکاری با دولت ایران طرحی را به منظور مقابله با رشد بیابانهای ایران آغاز کرده است.
این طرح که با همکاری سازمان مراتع، جنگلها و آبخیزداری انجام می شود ،طرح "ترسیب کربن" نام دارد و جوامع محلی در اجرای آن مشارکت دارند.
ترسیب به معنای جداسازی است و یکی از پیامدهای اجرای این طرح حذف دی اکسیدکربن از جو و وارد شدن آن به پوشش گیاهی و درختان است.
این طرح تاکنون در بیش از ۲ میلیون هکتار از زمین های ایران با بودجه ای نزدیک به هشت میلیون دلار اجرا شده است.
بخشی از این بودجه را برنامه توسعه سازمان ملل متحد در اختیار این طرح گذاشته و دولت ایران هم برای اجرای آن بودجه تعیین کرده است.
گری لوییس، هماهنگ کننده سازمان ملل متحد در ایران به تازگی نوشته است موفقیت این طرح در خراسان جنوبی باعث تبدیل آن به یک مدل ملی برای توسعه پایدار شده است.
به گفته آقای لوییس انتظار میرود تا پایان سال ۲۰۱۶ یک میلیون و ۲۳۲ هزار و ۳۶۰ هکتار از بیابانهای ایران تحت پوشش این طرح قرار بگیرد.